1 Mart 2014 Cumartesi

Kararsız Gelecek

Bazen her şey gözümde anlamsızlaşıyor anlamını yitiriyor. Bir değer biçmekte zorlanıyorum ve nedense çoğu zaman insanlardan kaçıyorum. Çünkü anlamsız şakalar ve yersiz konuşmalar beni sıkıyor, sanki boğazıma bir ip bağlanmış ve geriliyor yavaş yavaş, nefes alamıyorum. Nedendir bilmiyorum ama insanların bu yersiz konuşmaları benim moralimi alt üst ediyor. Kaçmaya çalışıyorum onlardan ya da kendimden bilemiyorum. Ama yalnız kalmayı ve bir şeyler düşünerek hayal kurarak zamanımı geçirmeyi daha çok seviyorum. Kapandığım o sessiz odamda yalnız başıma düşüncelerime yön vererek dalarken uykuya, kararan umutlarımın gölgesinde uyanıyorum her güne ve her güne kaybetme korkusuyla başlıyorum. Sonra korkularımla yüzleşecek kadar cesur olmadığımı fark ediyorum ve kendimden utanıyorum. Hani her zaman insanlar birilerine öğüt verir ya ve onların iyi olacaklarını hep dile getirirler de bir türlü kendisini iyi edemez. Aynen o durum benimki de. Yani anlayacağınız ‘’terzi kendi söküğü dikemez’’ misali. Birilerine umut olarak yaşarsınız ya da motive ederek kendinizi iyi hissedersiniz ya, bende de öyle bir şey var sanırım.


Bu tek bende mi böyle yoksa sizde de oluyor mu?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder